اختلال دوقطبی معمولاً در رسانهها و افکار عمومی از زاویه علائم فرد مبتلا، مانند دورههای افسردگی و شیدایی، تعریف میشود، اما در این میان، بار روانی سنگینی که ممکن است بر دوش شریک عاطفی و خانواده فرد مبتلا قرار گیرد، کمتر مورد توجه قرار میگیرد.
رابطه والد و فرزند از نخستین روزهای زندگی، پایهگذار شخصیت، سلامت روان و شیوه تعامل کودک با جهان پیرامون است. اگرچه عشق به فرزند، احساسی مشترک میان اغلب والدین است، اما این عشق بهتنهایی تضمینکننده تربیت صحیح نیست. آنچه مسیر رشد کودک را هموار میکند، آگاهی والدین از نیازهای فرزند، شناخت تفاوتهای فردی و انتخاب شیوهای متعادل در تربیت است.
نوجوانی یکی از حساسترین و سرنوشتسازترین دورههای زندگی هر انسان است، دورانی که فرزند دیروز، دیگر آن کودک مطیع و وابسته نیست و در جستوجوی هویت، استقلال و جایگاه خود در جهان قدم برمیدارد. بسیاری از رفتارهایی که از نگاه والدین لجبازی، پرخاشگری یا فاصله گرفتن تلقی میشود، در واقع تلاشی طبیعی برای رشد، تجربه کردن و شناخته شدن است.
یک روانشناس با اشاره به اینکه عیبجویی یک اختلال روانپزشکی محسوب نمیشود، گفت: افراد عیبجو معمولاً با تمرکز افراطی بر نقاط ضعف دیگران، به جای ارائه راهکار و کمک به رشد فرد مقابل، به تخریب روابط، کاهش اعتماد به نفس و افزایش تعارضهای خانوادگی و زناشویی دامن میزنند.
یک روانشناس با اشاره به افزایش احساس طردشدگی و تنهایی نوجوانان در دوران آموزش مجازی تأکید کرد: مدرسه فقط محل یادگیری ریاضی و علوم نیست، بلکه بستر اصلی جامعهپذیری و رشد هیجانی است و حذف آن باعث انزوای اجتماعی و تحلیل رفتن مهارتهای ارتباطی کودکان شد.
