اختلال دوقطبی معمولاً در رسانهها و افکار عمومی از زاویه علائم فرد مبتلا، مانند دورههای افسردگی و شیدایی، تعریف میشود، اما در این میان، بار روانی سنگینی که ممکن است بر دوش شریک عاطفی و خانواده فرد مبتلا قرار گیرد، کمتر مورد توجه قرار میگیرد.
رابطه والد و فرزند از نخستین روزهای زندگی، پایهگذار شخصیت، سلامت روان و شیوه تعامل کودک با جهان پیرامون است. اگرچه عشق به فرزند، احساسی مشترک میان اغلب والدین است، اما این عشق بهتنهایی تضمینکننده تربیت صحیح نیست. آنچه مسیر رشد کودک را هموار میکند، آگاهی والدین از نیازهای فرزند، شناخت تفاوتهای فردی و انتخاب شیوهای متعادل در تربیت است.
اعتیاد سالهاست که تنها یک معضل فردی یا یک آسیب اجتماعی تلقی نمیشود بلکه یک اختلال چندبعدی است، پدیدهای که ریشههای آن در تعامل پیچیده عوامل زیستی، روانی، خانوادگی، اجتماعی و فرهنگی شکل میگیرد. به همین دلیل نیز نمیتوان با نگاهی سادهانگارانه یا صرفاً با برخوردهای تنبیهی، انتظار مهار آن را داشت.
امیر سرتیپ علی جهانشاهی فرمانده نیروی زمینی ارتش با حضور در منزل شهید سپهبد سید عبدالرحیم موسوی با خانواده این شهید والامقام دیدار کرد.
با هدف تکریم مقام شامخ شهدا، جمعی از مدیران و مسئولان این منطقه با حضور در منزل شهید اسماعیل مهرآرا، با خانواده این شهید والامقام دیدار و گفتوگو کردند.
تنها ۱۴ سال داشت، برای ثبتنام در بسیج اصرار میکرد، اما مسئولان به دلیل کمسنوسال بودنش موافقت نمیکردند. در میان همه مخالفتها، این مادر بود که رضایتنامه را امضا کرد و پشت آرزوی پسرش ایستاد. هادی هر بار که با پاسخ منفی روبهرو میشد، با اطمینانی فراتر از یک نوجوان ۱۴ ساله رو به مادرش میگفت: «مادر، مگر من از حسین فهمیده چه کم دارم؟ من که حتی از او یک سال هم بزرگتر هستم.»
همزمان با برگزاری همایش دوچرخهسواری گرامیداشت شهدای اقتدار و اتحاد ملی، از خانوادههای معظم شهیدان علیسان جباری و طاها بهروزی با حضور مسئولان شهری تجلیل شد.
هادی فرزانه هنوز به سن برگزاری جشن تکلیف نرسیده بود که راهی میدان شد. نوجوانی که با اصرار میگفت، «من از حسین فهمیده بزرگترم» و در آخرین شب حضورش، سر بر شانه مادر گذاشت و زمزمه کرد: «مامان، این آخرین شبی است که پیش تو میخوابم.» فردای آن شب، او و پدرش راهی شدند تا نامشان در کنار هم در دفتر سرخ شهادت ثبت شود.
افکار عمومی در برابر یکی از تلخترین پروندههای کودکآزاری اخیر قرار گرفته است.
صدای انفجار که در شهر پیچید، پیش از هر چیز با همسر باردارش تماس گرفت تا نگران نشود. سپس کیف امداد را برداشت و راهی ماموریتی شد که معلوم نبود پایانش بازگشت به خانه باشد یا ماندن در خط آتش.
میان یک مکالمه پدر و دختری، میان دلتنگی روزهای دوری و حرفهایی که هنوز گفته نشده بود، ناگهان تماس قطع میشود. گفتوگو بیآنکه به یک خداحافظی ساده برسد، ناتمام میماند و هر تلاش برای شنیدن دوباره صدای پدر بینتیجه میماند. آن تماس نیمهتمام، آخرین مکالمه پدر و دختری بود، مکالمهای که با حسرت یک «خداحافظ» ناتمام ماند.
مادر در آمبولانس زیر لب میگفت: «طاقت بیاور پسرم، بگذار قلبت در سینه دیگری بتپد.» پدر نیز رضایت داده بود تا اگر قرار نیست مهدی به خانه برگردد، دستکم بخشی از وجودش به زندگی ادامه دهد، اما تقدیر روایت دیگری نوشت. قلب سرباز جوان پیش از رسیدن به اتاق عمل از تپش ایستاد و «مهدی دوستی»، در حالی که نامش در فهرست اهداکنندگان عضو ثبت شد، به جمع شهدای وطن پیوست.
