حفظ میراث فرهنگی، تنها با نصب تابلوهای تبلیغاتی و برگزاری آیینهای مناسبتی محقق نمیشود. احترام واقعی به تاریخ، در صیانت، مرمت اصولی و تکمیل مسئولانه آثار ماندگار جلوه پیدا میکند. اگر تبریز به پیشینه فرهنگی خود میبالد، باید این افتخار را در عمل نیز نشان دهد؛ زیرا شهری که میراث خود را به حاشیه براند، بخشی از هویت خود را نیز از دست خواهد داد.
به گزارش آژانس خبری حقیقت نگار،تبریز را با تاریخ، فرهنگ و شعرش میشناسند؛ شهری که نامش با شاعران، اندیشمندان و مفاخر بزرگ ایران گره خورده است. اما امروز یکی از ارزشمندترین نمادهای هویت فرهنگی این شهر، یعنی مقبرةالشعرا، سالهاست در میان داربستها، وعدههای تکراری و پروژهای نیمهتمام به حال خود رها شده است. این در حالی است که مدیریت شهری، همزمان منابع قابل توجهی را صرف اجرای پروژههایی کرده که درباره ضرورت، اولویت و حتی شیوه اجرای آنها پرسشهای جدی وجود دارد.مقبرةالشعرا تنها یک آرامستان تاریخی نیست؛ این مکان، حافظه فرهنگی ایران است. آرامگاه بیش از چهارصد شاعر، عارف، ادیب و شخصیت برجستهای که نامهایی چون شهریار، اسدی طوسی، قطران تبریزی و خاقانی، جایگاه ویژهای به آن بخشیدهاند. هر گردشگری که به تبریز سفر میکند، انتظار دارد با مجموعهای در شأن این پیشینه تاریخی روبهرو شود، نه پروژهای که سالهاست پایان آن مشخص نیست.تأخیر طولانی در تکمیل این مجموعه، تنها یک مشکل عمرانی نیست؛ این موضوع نشاندهنده نوع نگاه به میراث فرهنگی و اولویتهای مدیریت شهری است. پروژهای که باید ویترین فرهنگی تبریز باشد، امروز خود به نمادی از بلاتکلیفی تبدیل شده است. نه جدول زمانی روشنی برای اتمام آن ارائه میشود و نه گزارشی شفاف از دلایل تأخیرهای مکرر در اختیار افکار عمومی قرار میگیرد.معماری، مرمت و میراث فرهنگی روبهرو بود. بسیاری از کارشناسان معتقدند اگر بنایی قرار است بازسازی یا احیا شود، این کار باید بر پایه اسناد تاریخی، مطالعات علمی و اصول پذیرفتهشده مرمت انجام گیرد، نه بر اساس برداشتهای سلیقهای. در غیر این صورت، نتیجه ممکن است بیش از آنکه بازآفرینی تاریخ باشد، خلق بنایی جدید با ظاهری تاریخی باشد.
در سوی دیگر، بازآفرینی عمارت موسوم به «کلاهفرنگی» با صرف هزینههای میلیاردی انجام شده است؛ پروژهای که از همان ابتدا با انتقاد متخصصان انتقاد اصلی، تقابل میان دو پروژه نیست؛ بلکه اولویتبندی منابع عمومی است. وقتی بودجههای کلان برای پروژههای جدید یا بازسازیهای پرهزینه اختصاص مییابد، طبیعی است که شهروندان بپرسند چرا پروژهای مانند مقبرةالشعرا که سالها نیمهتمام مانده، از چنین توجهی برخوردار نیست. آیا تکمیل یکی از مهمترین نمادهای فرهنگی کشور نباید در اولویت نخست قرار میگرفت؟شهرها با ساختمانهای بلند یا پروژههای تبلیغاتی ماندگار نمیشوند؛ آنچه نام یک شهر را در تاریخ ثبت میکند، احترام به هویت و میراث آن است. تبریز بیش از هر چیز، شهر شعر، ادب و اندیشه است و مقبرةالشعرا نماد همین هویت است. رها شدن این مجموعه، تنها یک پروژه عمرانی را معطل نگذاشته، بلکه تصویری نامناسب از میزان توجه ما به سرمایههای فرهنگیمان ارائه کرده است.اکنون انتظار میرود مدیریت شهری و همه دستگاههای مسئول، به جای افزودن بر فهرست پروژههای جدید، تکلیف پروژههای نیمهتمام و هویتساز را روشن کنند. شهروندان حق دارند بدانند بودجههای تخصیصیافته چگونه هزینه شده، علت طولانی شدن پروژه چیست و چه زمانی این مجموعه ارزشمند، با رعایت اصول فنی، معماری و میراث فرهنگی، در شأن تبریز و ایران به بهرهبرداری خواهد رسید.
حفظ میراث فرهنگی، تنها با نصب تابلوهای تبلیغاتی و برگزاری آیینهای مناسبتی محقق نمیشود. احترام واقعی به تاریخ، در صیانت، مرمت اصولی و تکمیل مسئولانه آثار ماندگار جلوه پیدا میکند. اگر تبریز به پیشینه فرهنگی خود میبالد، باید این افتخار را در عمل نیز نشان دهد؛ زیرا شهری که میراث خود را به حاشیه براند، بخشی از هویت خود را نیز از دست خواهد داد.
امتیاز دهی به این مقاله
☆ ☆ ☆ ☆ ☆
امتیاز شما با موفقیت ثبت شد!
نظرات کاربران
بدون نظر